<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>


<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom">

	<id>http://arstiz.mysinablog.com/rss.php?profile=atom</id>
	<link rel="self" type="application/atom+xml" href="http://arstiz.mysinablog.com/rss.php?profile=atom" />
	<title><![CDATA[也許]]></title>
	<subtitle type="html"><![CDATA[]]></subtitle>

		<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>

<generator uri="http://www.mysinablog.com/" version="2.0">mysinablog-2.0</generator>
<author><name><![CDATA[arstiz]]></name></author>
<rights><![CDATA[Copyright (c), arstiz]]>}</rights>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com" />

	<logo>http://mysinablog.com/gallery/69/44/76869/profile.jpg</logo>

<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2067339</id>
<title><![CDATA[最近]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2067339" />

		<category term='走路有痕'/>
	
<published>2009-12-08T19:27:52Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="Comic Sans MS" size="2">忙得不可開交, 壓力倍增,  當然, 純粹因為工作, 所以, 毫無樂趣可言, 毫無期待可說, 所以, 很想站在世界的中心大聲說厭惡。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">因為以上原因, 放棄各種想要的活動, 累積了一點小怨言, 多數在怪自己。活著, 活在生存以上, 生活以下的低質素循環圈, 圍著這個漩渦旋轉, 打轉。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">因為以上原因, 拒絕偶爾的邀約, 為了多一點休息, 結果換來朋友說我應當愛上忙碌的生活, 應當腳踏實地, 而不應該活在理想化的世界裡。一個星期工作6天, 然後慢慢發現很多事容易遺忘, 也沒什麼思想可言, 在我看來, 如果這不算腳踏實地, 其實是委屈又悲哀的。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">因為以上原因, 有時會分不清那件事那個人究竟是真實的還是在夢中。 多了各種不確定性, 步伐更加的恍恍惚惚, 而他們在等的是一個確定的答覆。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">因為以上種種, 或者並沒有必然關係, 最近又病了。由此我推測人生的句號不因意外也離不了病患。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">而後自我安慰的系統即時啟動, 告訴自己世界上千千萬萬的人也和我一樣經歷這種事, 不要將它放在顯微鏡下擴張, 讓負面情緒無邊的漫延, 恰巧電視最近播放小孩被搶, 還有棄嬰什麼的, 噢, 告訴自己原來是幸福的。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">只是, 我不知道, 這種兜了好大一圈, 用各種不幸作比較才找到的幸福感可以支撐多久?</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2"></font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2"></font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2047618</id>
<title><![CDATA[絕]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2047618" />

		<category term='走路有痕'/>
	
<published>2009-11-28T15:17:40Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">噁心完, 繼續。</font></p><p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">孰可忍, 孰不可忍。</font></p><p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">最後的箭, 不得不發。離弦之箭, 沒有餘地, 他日再見, 則屬天意. </font></p><p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">我本算很優柔寡斷, 為何要逼我走這一步? 即使如此, 毫無後悔的心。</font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2045078</id>
<title><![CDATA[那句話]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2045078" />

		<category term='走路有痕'/>
	
<published>2009-11-26T20:19:00Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="Comic Sans MS" size="2">當我看到那句話的時候, 全身竟打了一個冷顫, 噁心的感覺隨之而來, 喉嚨有種隱隱作嘔的感覺。一點也不誇張, 它讓我不舒服了整個下午, 也許我對那人的反感已深入骨髓, 甚至人群中類似的陌生人也讓我相當抗拒, 想避而遠之。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">不願看, 不願想, 卻在持續一種反胃的感覺。可笑, 可恨, 工作已讓我疲憊,  為什麼要受, 要忍受這種精神折磨?!  </font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">當容忍與退讓不被理解, 我決定放棄沉默。</font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2032368</id>
<title><![CDATA[逝]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2032368" />

		<category term='素描時光'/>
	
<published>2009-11-18T00:03:34Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p align="center"><font face="Comic Sans MS" size="2">輕狂步履逝難留</font></p><p align="center"><font face="Comic Sans MS" size="2">偏偏獨留一汪愁</font></p><p align="center"><font face="Comic Sans MS" size="2">款款輕風夕向走</font></p><p align="center"><font face="Comic Sans MS" size="2">復是昨日又一秋</font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2021723</id>
<title><![CDATA[劣根性]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2021723" />

		<category term='走路有痕'/>
	
<published>2009-11-11T22:42:12Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="Comic Sans MS" size="2">劣根性, 很原始性的東西, 扎根在骨子裡的東西, 不會或者不可能隨著社會文明的進步, 或一紙文憑的增高而增高。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">我身上就有這種很不好的東西, 我知道。 </font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">因為壓力影響了情緒, 潛意識里知道不可以, 表面卻表露無遺, 甚至比心中想像的還要有過之而無不及, 傷害了不應該傷害, 或者說不可以得罪的人, 即使那人可能表現出他的妥協, 我卻表現出了不屑。於我是致命傷, 明知不可以, 行為卻如此明顯, 對我百害而無一利的東西, 我卻改不了, 只能說EQ與IQ同樣低劣, 不可救藥。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">我真幼稚, 任性的時候, 真的忘了, 有時卑微與妥協, 掩飾與諛媚是生活的基本。</font> </p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2011983</id>
<title><![CDATA[變化]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2011983" />

		<category term='走路有痕'/>
	
<published>2009-11-05T19:19:16Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">越來越多的人說我不像以前的我. 他們說, 他們懷念以前的我.</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">他們眼中的以前的我: 灑脫, 走說就走, 說睡就睡, 像CE時10點多睡, UE時十一點多睡,  不必看誰的臉色, 不需向誰說明. 我說, 我也懷念以前的我, 做人比較明淨, 負擔來得輕鬆一些. </font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">多數情況下我們都懷念從前, 這並不是說從前一定比現在美好,  但肯定現在一定不怎麼好, 總不能說懷念未來, 未來比過去更虛無飄渺, 也更沒有說服力, 只是在心裡上投射一個影像, 一個足以和現在構成對比的影像, 所以某程度上講, 我們虛構了一個略為美好的過去, 以便說明現在有多不好. 也許, 真實的情況是從前到現在一直沒好過. </font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">如果此時的我還能像從前一樣說逃學就逃學, 說辭職就辭職, 會不會健康又快樂一些?</font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2010204</id>
<title><![CDATA[頭痛]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2010204" />

		<category term='走路有痕'/>
	
<published>2009-11-04T19:47:35Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="Comic Sans MS" size="2">從昨天開始頭痛, 像劇烈的心跳搬上了腦, 「嘣嘣嘣.....」。這經驗以前也有, 一般都是睡眠不足或過累就有。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">昨晚回來已陷入昏迷, 早早的滾上床死去。我以為像以前一樣稍事休息就會沒事。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">然而情況比我想像的嚴重, 睡到凌晨四點多, 被痛醒, 愈睡愈嚴重。還是第一次痛得這麼厲害, 動彈不得。真懷疑痛到最後受不了會不會是大叫一聲「啊~」, 悠揚的叫了一聲然後瓜去。這死法也奇怪, 留給世界最後的聲音究竟是表示了呻吟, 痛苦, 愕然, 還是純屬意外? 病了的人總容易胡思亂想。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">請了病假, 到樓下去看西醫。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">醫生注視著手上的紙張:「你邊度唔舒服?」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">我:「頭很痛, 之前未試過痛咁耐」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">醫生:「有冇屙嘔?」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">我: 「冇喎」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">醫生:「睇野會唔會有重雙影?」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">我:「唔會」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">醫生: 「有冇痛到訓唔到?」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">我: 「有啊, 今朝四點幾痛醒左」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">醫生終於高傲地抬起了頭, 似乎在說, 「痛得這麼專一?」 然後他探了一下熱, 量了一下血壓, 得出一個結論:「你血壓正常, 不過發燒啊, 可能係感冒搞到你頭痛, 我依家開D藥俾你試下。」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">我好奇地: 「醫生, 有冇話咩原因會搞到突然咁頭痛?」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">醫生瞄了我一眼, 對, 這個醫生實在有點高傲狀。「尼個有機會係感冒的症狀」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">以我往常感冒的症狀而言, 我絕對拒絕他的結論, 當然我是不可能反駁他的。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">他補充了一句: 「如果你食完都係冇好轉, 就應該入院照下個腦。」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">下?! 在我的驚訝的表情還沒結束之前, 他已叫我在診室外面等他的止痛藥了。也只能如此, 我們要相信專業嘛~</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">過了一會, 他又把我召了進去, 像是之前問漏了問題作補充「你最近有冇外遊?」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">「有啊」</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2"> 說了時間地點, 他多了一個外來感染的結論。 噢? 哦。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">有時感覺醫生和道士還挺像, 都是端坐高堂之上, 醫生以科學的角度告訴你你身體的機能出現了問題, 道士則有可能告訴你你最近時運低, 中了邪; 醫生會給你藥丸, 道士會給你符水; 醫生以藥攻毒, 道士以符驅魔。角度不同, 不過大家都功德無量。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">端著幾包藥丸, 夢遊似的回了家, 喝了兩次, 其餘時間一直在昏睡中渡過, 痛有稍微舒緩了些, 幾時起這身體變得如此不濟? 以人類的平均壽命而言, 我們的合作時間還長, 但願你不要老是三不五常就給我罷工。</font></p><p>&nbsp;</p><p><font face="Comic Sans MS" size="2"></font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2007376</id>
<title><![CDATA[天涼了]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2007376" />

		<category term='走路有痕'/>
	
<published>2009-11-02T23:01:12Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="Comic Sans MS" size="2">十一月的第二天, 天氣開始變冷。變得很快, 從熱到冷, 秋天被束之高閣, 無緣現身。當天又開始冷了的時候, 一年就快結束。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">有時, 結束就只是單純的結束, 並不為了下一次的開始。</font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2002230</id>
<title><![CDATA[出差]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=2002230" />

		<category term='走路有痕'/>
	
<published>2009-10-30T21:11:47Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">昨天是長這麼大第一次出差, 去了佛山, 廣州。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">坐在接待的車上面, 沒能看到那城市的全貌, 而在前一天, 也是坐在癲跛的車上面來來回回, 故身心都很疲倦。一眼望去, 在城市的新與舊之間, 馬路上都是車, 擁擠而緩慢。 我想它們都已習慣每天出門, 排隊, 等待前進, 擠在焗熱的天空下, 排出盡多的廢氣, 制造沉寂中的迷霧。其實天灰或藍對心情的影響好像是愈來愈少了, 當被太多的雜務包圍, 連透氣的時間也買少見少, 誰還會有空閒仰天長嘯, 把酒幽嘆, 為陰晴圓缺而喜而泣, 我們有太多的事在等待完成, 包括必需的, 無意義的, 噢, 有時並沒有資本去談論所做的事有沒有意義, 只是在執行指令。這就是生活, 到處充滿妥協, 即使心有不甘。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">也許在城市的人文中過得太久, 他們 (我也在內吧?) 在一次又一次的寒暄中形成了並保持著公式化的微笑, 僵硬得幾近沒有表情, 空洞的面部運動, 我怕.....怕習慣形成自然, 從此以後都是這種笑, 零度的臉洋溢熱情的微笑, 很難, 也很酸。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">很想放一個長期, 到外面走一走。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2"></font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1967097</id>
<title><![CDATA[內疚]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1967097" />

		<category term='說給風聽'/>
	
<published>2009-10-11T22:57:59Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="Comic Sans MS" size="2">我努力了一陣子, 終於使得自己, 漸漸遠離了那個圈子, 不再收到誰誰誰或誰的消息。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">我以為時日足以磨滅摧毀任何事情, 只有某某是個例外。只能靠聽說, 被傳說, 偶爾傳來的消息, 即使所給的反應是沉默, 心底還是會難過。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">誤了一個人的青春, 無論何因何由, 直接或間接, 都是一種罪。</font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1963426</id>
<title><![CDATA[怪胎]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1963426" />

		<category term='走路有痕'/>
	
<published>2009-10-08T23:48:38Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">同一時間, 同一視窗, 一個對著空氣說話, 一個對著空氣打字, 即使, 他們有可能在溝通同一件事。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">怪胎。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">如果綱路的監控人員剛好移遊至此並聚焦, 他/她馬上會發現這處於兩端的瘋子, 為不相關的一些事持續的做這種動作。偶爾還在一端莫名的大笑, 制造噪音。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">無它, 一個極懶, 懶到只死剩一張嘴; 一個極懶, 懶於改變, 懶於安裝, 只想用現成的東西。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">都無所謂, 物以類聚。</font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1961623</id>
<title><![CDATA[寂寞, 好了 - 蔡旻佑]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1961623" />

		<category term='戲子人生'/>
	
<published>2009-10-07T23:21:17Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2"><img src="http://www.haoting.com/ezmz_music_pic_da/ht_091007_112805.jpg" border="0" width="374" height="435" /> </font></p><font face="Comic Sans MS" size="2"><strong>「专辑介绍</strong></font><font face="Comic Sans MS" size="2"> <p>我们习惯了热闹 却不太习惯寂寞 <br />我们接受了长大 却开始想念昨天」</p><p>嗯....</p><p>我們習慣了熱鬧  卻仍常常感到寂寞</p><p>我們接受了長大  卻開始愛上回憶</p></font>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1960009</id>
<title><![CDATA[Dealine]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1960009" />

		<category term='胡說八道'/>
	
<published>2009-10-06T23:58:35Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">凡事總有個deadline,  中文直曰「死線」, dead者, 死也. </font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">在deadline到來之時, 也不代表所有的人都會翹翹, 機會總留給那些有準備並且笑迎它的人, 剩下的那一些,不管情願與否, 有心理準備的大約可以從容就義, 沒有的一般死到臨頭都會表現得很騰雞, 雖然雞可能對人類這種緊張的表現提出抗議過, 為什麼不騰鴨, 騰鵝, 偏偏要騰它。雞可能不知道, 頂於天立於地之人類者並不屑學習雞的語言, 從雞的角度出發, 最重要的是符合人類的形象。所以如果雞想怨人應該是不行的, 要怪只能怪它的祖先為什麼給了人類這不可磨滅的形象了。</font></p><p><font face="Comic Sans MS" size="2">先不管雞, 我們仍舊騰騰震的時候, deadline並不震, 也不給予空間, 架勢十足的, 很淡定的等我們, 等, 不怕我們不到, 一到就死定了。 終結者, 從勢頭上就嬴了一條街。我們一路走來, 一路也在deadline中死去活來, 我懷疑, 神經的很大部分, 就是在這種高壓下突然崩壞的, 疑似劫輪唱的, 「斷了的線, 再難復原, 我的終點, 青山伊院.......」</font></p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1953353</id>
<title><![CDATA[愛有來生]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1953353" />

		<category term='戲子人生'/>
	
<published>2009-10-01T21:34:52Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p align="center"><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2"> <img src="http://images.movie.xunlei.com/gallery/556/2ef5003816f9dd8884a6f7c97dad59eb.jpg" border="0" width="250" height="350" /></font></p><p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">若真有來世今生, 是否還會記得前世的面容, 海誓山盟? 那一些還沒完成的無法完成的往事, 是否可以在今生的重逢裡畫上完美的句號？</font></p><p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">相愛, 本不是一件容易的事, 有著血海深仇的兩個人要相愛更是難上加難, 避免不了的血債血還, 「我們時間不對, 地點也不對」。愛情無法在血染的風采裡存活, 深愛又絕望的人們只好許願來生, 沒有恩怨沒有情仇的捆綁, 再來好好愛一場。臨別之前, 留一句話以作暗號, 即使面目無從辯認, 也能認得出故人。</font></p><p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">轉世輪迴, 世事能否就像約定的那樣再續前緣?</font></p><p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">重回殉情的千年銀杏前, 她有些熟悉又恍惚的感覺; 他卻怕錯過了回來的她沒去投胎, 化作了一縷銀杏下的幽魂。今生的她已嫁作人婦, 有著深愛她的丈夫。她與他的見面, 是陰陽相隔的兩個界面, 中間擺著她曾每天給他續上的茶, 聽他娓娓道來他的故事。</font></p><p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">他沒搓破, 當她第一次出現在銀杏前的時候, 他就認出了她, 始終以第三個人稱的叙述, 仿佛她就真的只是一個單純的聽眾。</font></p><p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">她漸漸的陷入了他的故事裡面, 而到最後, 她似乎覺悟, 記起了些什麼 「茶涼了, 我再給你續上一杯吧~」然後轉身, 逃住屋裡, 其實是想隱藏她內心的激動。他在聽到了她的這句話以及轉身進屋後, 眼角流出了一滴淚, 也許為的是闊別五十年後的重遇故人, 也許為的是她今生的幸福, 也許為的是那一場始終錯過了的遺憾.....</font></p><p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">「我等了這麼多年, 想要的不就是給你幸福嗎, 如今的你很幸福, 那幸福是不是我給的又有什麼所謂呢?」</font> 也許吧~即便有所謂, 又能如何</p><p>故事以她跑出屋來大喊他的名字, 而他已經悄然離去, 她哭倒在銀杏下結束, 淡淡的淒涼。只是很懷疑, 從此以後, 她是否還能深愛她的丈夫, 還是心追隨那苦等了50年的幽魂而去。</p><p>承諾是最靠不住的東西, 為守一個承諾, 一方有可能耽誤了一生, 早在另一方已經遺忘了的時候。不能說當時的彼此不真心, 只是往往忘了承諾也有個保存期, 或者在時間的流失裡有太多的變數, 我們只是跟著時間走的人, 結果往往未能預料。錯過的寧願讓它錯過, 也不要輕許諾言, 即使它成了永遠的遺憾, 總比不能兌現時的痛苦強 。</p><p>片中有許多不合理的地方, 但它把錯過的遺憾表現得不錯。</p><p>&nbsp;</p><p>&nbsp;</p>]]></summary>

</entry>
<entry>
<id>http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1951383</id>
<title><![CDATA[雨天]]></title>
<link rel="alternate" type="text/html" href="http://arstiz.mysinablog.com/index.php?op=ViewArticle&amp;articleId=1951383" />

		<category term='走路有痕'/>
	
<published>2009-09-30T00:17:26Z</published>
<updated>2009-12-11T23:41:56Z</updated>
<author>
<name><![CDATA[arstiz]]></name>
<uri>http://arstiz.mysinablog.com</uri>
</author>

<summary type="html"><![CDATA[<p><font face="comic sans ms,sans-serif" size="2">綿綿細雨, 天氣幽幽暗暗, 一個人分飾兩角, 與自己對話, 屬於一個人隱了形的獨白與精彩, 雨天, 剛好變成一面大鏡, 心情的投射機。</font></p>]]></summary>

</entry>

</feed>